Internet

Wczesne sieci

Pierwszymi sieciami komputerowymi były dedykowane systemy specjalnego przeznaczenia, takie jak SABRE (system rezerwacji lotniczej) i AUTODIN I (system dowodzenia i kontroli w obronie), oba zaprojektowane i wdrożone w późnych latach 50. i wczesnych 60. Na początku lat 60. producenci komputerów zaczęli wykorzystywać technologię półprzewodnikową w produktach komercyjnych, a w wielu dużych, zaawansowanych technologicznie firmach funkcjonowały zarówno konwencjonalne systemy przetwarzania wsadowego, jak i systemy współdzielenia czasu. Systemy współdzielenia czasu pozwalały na szybkie współdzielenie zasobów komputera z wieloma użytkownikami, przechodząc przez kolejkę użytkowników tak szybko, że komputer wydawał się przeznaczony do wykonywania zadań każdego z nich, pomimo istnienia wielu innych osób korzystających z systemu “jednocześnie”. Doprowadziło to do powstania koncepcji współdzielenia zasobów komputerowych (zwanych komputerami-hostami lub po prostu hostami) w całej sieci. Przewidywano interakcje host-host, wraz z dostępem do wyspecjalizowanych zasobów (takich jak superkomputery i systemy pamięci masowej) oraz interaktywny dostęp zdalnych użytkowników do mocy obliczeniowych systemów współdzielenia czasu znajdujących się w innych miejscach. Idee te zostały po raz pierwszy zrealizowane w sieci ARPANET, która 29 października 1969 r. ustanowiła pierwsze połączenie sieciowe typu host-to-host. Został on stworzony przez Agencję Zaawansowanych Projektów Badawczych (ARPA) Departamentu Obrony Stanów Zjednoczonych. ARPANET był jedną z pierwszych sieci komputerowych ogólnego przeznaczenia. Połączyła komputery z podziałem czasu w ośrodkach badawczych wspieranych przez rząd, głównie na uniwersytetach w Stanach Zjednoczonych, i szybko stała się krytycznym elementem infrastruktury dla społeczności badawczej w dziedzinie informatyki w Stanach Zjednoczonych. Szybko pojawiły się narzędzia i aplikacje – takie jak prosty protokół przesyłania poczty (SMTP, powszechnie nazywany pocztą elektroniczną), służący do przesyłania krótkich wiadomości, oraz protokół przesyłania plików (FTP), umożliwiający dłuższe transmisje. W celu osiągnięcia efektywnej kosztowo interaktywnej komunikacji między komputerami, które zazwyczaj komunikują się w krótkich seriach danych, ARPANET wykorzystał nową technologię przełączania pakietów. Przełączanie pakietów bierze duże wiadomości (lub kawałki danych komputerowych) i łamie je na mniejsze, łatwe do zarządzania kawałki (znane jako pakiety), które mogą podróżować niezależnie przez każdy dostępny obwód do miejsca docelowego, gdzie kawałki są ponownie złożone. Tak więc, w przeciwieństwie do tradycyjnej komunikacji głosowej, przełączanie pakietów nie wymaga pojedynczego dedykowanego obwodu między każdą parą użytkowników.

Komercyjne sieci pakietowe zostały wprowadzone w 1970 roku, ale te zostały zaprojektowane głównie w celu zapewnienia skutecznego dostępu do zdalnych komputerów przez dedykowane terminale. Krótko mówiąc, zastąpiły one długodystansowe połączenia modemowe tańszymi “wirtualnymi” obwodami w sieciach pakietowych. W Stanach Zjednoczonych, Telenet i Tymnet były dwiema takimi sieciami pakietowymi. Żadna z nich nie obsługiwała komunikacji typu host-to-host; w latach 70. było to nadal domeną sieci badawczych i tak miało pozostać przez wiele lat.

Zdobądź subskrypcję Britannica Premium i uzyskaj dostęp do ekskluzywnych treści. Subskrybuj teraz

DARPA (Defense Advanced Research Projects Agency; dawniej ARPA) wspierała inicjatywy dotyczące naziemnych i satelitarnych sieci pakietowych. Naziemny system packet radio zapewniał mobilny dostęp do zasobów obliczeniowych, natomiast pakietowa sieć satelitarna łączyła Stany Zjednoczone z kilkoma krajami europejskimi i umożliwiała połączenia z szeroko rozproszonymi i odległymi regionami. Wraz z wprowadzeniem packet radio możliwe stało się podłączenie mobilnego terminala do sieci komputerowej. Jednak systemy współdzielenia czasu były wtedy jeszcze zbyt duże, nieporęczne i kosztowne, by mogły być mobilne, a nawet by mogły istnieć poza klimatyzowanym środowiskiem komputerowym. Istniała więc silna motywacja, by połączyć pakietową sieć radiową z ARPANET-em, aby umożliwić mobilnym użytkownikom z prostymi terminalami dostęp do systemów time-sharingu, do których mieli uprawnienia. Podobnie, pakietowa sieć satelitarna została wykorzystana przez DARPA do połączenia Stanów Zjednoczonych z terminalami satelitarnymi obsługującymi Wielką Brytanię, Norwegię, Niemcy i Włochy. Terminale te jednak, aby dotrzeć do użytkowników końcowych, musiały być podłączone do innych sieci w krajach europejskich. W ten sposób powstała potrzeba połączenia pakietowej sieci satelitarnej, jak również pakietowej sieci radiowej, z innymi sieciami.

Leave a Comment

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *